Klachten GGZ-leed

Helaas hebben veel mensen pijnlijke ervaringen met de GGZ.
Dat vinden wij onacceptabel. De GGZ kán en moet veel beter.

Dwangtoepassing is een belangrijke oorzaak van GGZ-leed.
Het toepassen van dwang in de GGZ, zoals fysieke overmeestering, gedwongen medicatie, gedwongen opname, separatie, fixatie etc. is pijnlijk en traumatisch voor zowel cliënten, naasten, als ook voor vele hulpverleners en omstanders. Dwang heeft niets met goede zorgverlening te maken.

Goede zorg is echter wel mogelijk. Crises en dwang kunnen voorkomen worden door goede zorg op maat, passend bij de persoon, maar vaak zijn de mogelijkheden voor passende zorg niet (tijdig) beschikbaar. Het gebrek aan goede zorg geeft veel GGZ-leed.

Door het gebrek aan goede zorg op te lossen, kan veel GGZ-leed voorkomen worden.

Klachten en ervaringen delen:
Wij roepen iedereen op om GGZ-ervaringen en klachten te delen, zodat hiervan geleerd kan worden, en anderen dit leed bespaard kan blijven. Zowel pijnlijke als goede ervaringen zijn leerzaam om GGZ-leed te voorkomen.

Het delen van klachten ervaringen kan door een tekst achter te laten in het reactie-venster onder dit bericht. Hierin kunnen bijvoorbeeld ook links naar persoonlijke websites en blogs enz. geplaats worden. Het delen van klachten of ervaringen kan ook per email aan: tekeertegendeisoleer@hotmail.com .

De klachten en ervaringen worden verzameld door Stichting Mind Rights en rond 16 mei 2017 zal een bundeling of samenvatting hiervan o.a. aan de Eerste Kamerleden worden aangeboden.

Enkele schrijftips
Omdat we weten hoe lastig het kan zijn om een (vaak complexe) GGZ-ervaring te beschrijven, volgen hier een paar schrijftips:
– Neem de tijd. Denk na over wat je wel en niet wil delen. Schrijf je ervaring bijvoorbeeld eerst voor jezelf uit in een tekst, en laat het even een paar dagen bezinken, of laat iemand het proeflezen, voordat je het deelt.
– Probeer de kern van het probleem of onderwerp in 1 zin samen te vatten, voordat je (eventueel) begint aan de uitleg. Als de situatie erg complex is, probeer het dan in bijvoorbeeld stukken te verdelen.
– Probeer kort en krachtig te blijven, en probeer complexe situaties samen te vatten in grote lijnen.

Maar bovenal, voel je vrij om je hart te laten spreken, en met ons te delen wat jij als probleem en oplossing ziet, zodat we dit krachtig aan de kaak kunnen stellen, met als doel om GGZ-leed in de toekomst te voorkomen.

Advertenties

9 gedachtes over “Klachten GGZ-leed

  1. joas zegt:

    (gelukkig nog nooit) opgenomen geweest met dwangmiddelen/dwangmedicatie, maar wel een prachtig intitiatief.
    groet,
    Joas Westerbeek

    Like

  2. Jos zegt:

    Ik moest verplicht mijn huis opzeggen en met een rechterlijke machtiging in een beschermde woonvorm wonen met allemaal vreemde mensen die ik niet ken of heb uitgekozen??
    recht op zorg is in strijd met recht op vrijheid , naar mijns inziens

    Like

  3. Charlotte Apeldoorn zegt:

    Ik kreeg geen therapie voor mijn trauma’s omdat ik de diagnose schizoaffectieve stoornis had. Deze diagnose was te zwaar, ik had wel psychoses maar nooit zo ernstig dat ik helemaal de weg kwijt was. Ik had meer een schizotypische persoonlijkheidsstoornis naar mijn mening. Omdat ik in de war raakte van eerdere groepstherapie kreeg ik voortaan alleen nog maar pillen. Steeds meer, waardoor ik steeds angstiger en depressiever werd. Elke keer vroeg ik weer naar therapie, maar telkens werd me gezegd dat dit niet meer bestond. Het bestond wel kwam ik later achter, maar niet voor iemand met mijn diagnose. Ik vermoed dat ze graag veel patiënten wilde hebben op de afdeling en me daarom een zwaardere diagnose gaven dan ik eigenlijk had. En mij daarmee goede zorg onthielden. Mijn Factteam had psychologen, daar mocht ik ook mee praten, maar niet over mijn trauma’s. Ik raakte in de war van groepstherapie omdat dit bij mijn gevoel kwam. Daar werden dan weer pillen voor gegeven, maar niemand die me ooit heeft uitgelegd hoe dit werkte bij mij. Misschien heb ik het wel fout en waren ze gewoon bang dat ik weer in de war zou raken. Maar als ik alleen maar zieker werd van medicatie, waarom niet het risico nemen op verlagen van medicatie en therapie geven? En waarom niet eerlijk zijn over de mogelijkheden, en hoe het systeem werkt? Dan had ik een second opinion kunnen vragen. Dat begrijp ik niet. Heeft me bijna mijn leven gekost.

    Like

    • Martijne Rensen zegt:

      Dag Charlotte,
      Wat afschuwelijk dat je dit hebt moeten meemaken en steeds zieker werd. Dat er geen therapie voor trauma’s is, dat is klinkklare onzin. Ze zijn er wel en heel effectief ook alleen wordt het vaak niet gegeven of zelfs geweigerd. Het is helaas veel standaard dat er op zo een wijze met mensen met trauma’s wordt omgegaan in de GGZ. Ben je op de hoogte van de Meldactie die op 29 april gestart is om dit aan de kaak te stellen? Meldactie Betere zorg voor mensen met jeugdtrauma’s. Alles staat op http://www.strakxisnu.nl. Je kunt je klacht melden bij de NZa (Nederlandse Zorgautoriteit) deze ziet toe op zorgaanbieders en zorgverzekeraar. Al veel mensen hebben gemeld. Het is onacceptabel zoals met jou is omgegaan!

      Like

  4. Caroline zegt:

    ik heb al tweemaal meegemaakt dat ik geen hulp kon krijgen omdat ik geen stemmingsstabilisator meer slikte. De eerste keer ben ik uiteindelijk maar een lage dosering seroquel gaan slikken om de fijne spv ster die ik daar had te behouden. Na 4 jaar ben ik gestopt en ik kan nog steeds niet goed slapen. Volgens mij heeft het iets stuk gemaakt in mn slaapsysteem.
    Tijdens opnames heb ik meermaals meegemaakt dat verpleegkundigen geweld uitlokten zodat ze een groepsgenoot in de isoleer konden zetten.
    na een psychose heb ik telang orap gehad en ging niemand in op de belevenissen en gedachtes die ik in die psychose had. Het werd alleen maar afgebroken en daardoor werd ik een jaartje later weer psychotisch – om m’n verhaal af te maken. Zonder interventie of met die van vrienden en familie verliepen psychoses veel beter,
    Ergste ervaring krijg ik niet op ‘papier’.

    Like

  5. Gijs-Jan Bruil zegt:

    Enorme bureaucratie bij hulpverlener en schimmige, onwaarschijnlijke onkostendeclaraties bij verzekeraar, waarbij er geen rekening mee gehouden wordt dat je geen bron van inkomsten hebt. Therapeuten beantwoorden mails niet, zeggen welhaast provocatief dikwijls en om futiele redenen op het laatste moment afspraken af. Als toestemming van gemeente vantevoren nodig is, gaat dit via diverse schakels met voortdurende stagnatie, waardoor lange wachttijden structureel zijn. Functioneren GGZ is een middel waarvan je soms kunt afvragen of het niet erger is dan de kwaal!

    Like

    • Gijs-Jan Bruil zegt:

      Toevoeging Gijs-Jan: Is een kant van het verhaal. Zat in onmogelijke werksituatie en moest op leven en dood daar weg. GG-Net heeft hierbij wel een belangrijke rol gespeeld, en de diagnose Aspergersyndroom staat als een huis. Dit neemt niet weg dat deze verdiensten grote schaduwzijden kennen. Dit wilde ik nog even kwijt!

      Like

  6. Remco Dusbaba zegt:

    Tijdens mijn jeugd ben ik psychisch mishandeld, een paar keer vastgebonden en moest ik dagelijks de isoleercel in met zware medicatie: lorazepam, risperdal, citalopram en prometazine.
    Nu ben ik ruim 5 jaar medicatie vrij maar merk alsnog de zware effecten van verslaving maar kan normaal functioneren.
    Het bizarre is dat er na kilo’s onvernietigbaar bewijs geen enkel persoon voor de rechter is verschenen laatstaan veroordeeld.
    Jaren lang voer ik acties in mijn blogs en websites. Hierbij mijn verhaal:
    Indicatie / Oordeel : PDD NOS subtype MCDD

    Instellings verleden

    Ik heb ongeveer negen jaar vast gezeten in verschillende instellingen door Nederland omdat mijn vader
    overleden was toen ik 8 jaar was.
    Mijn moeder kon me niet opvoeden en ik moest het huis uit.
    Geen vertrouwen zorgde voor verzet tegen zorgverleners die ik niet kende.
    Hier zijn dus ook veel van mijn gepubliceerde spellen op gebaseerd.
    Mijn intentie is om juist elkaar beter te kunnen helpen, bijvoorbeeld jongeren die niet meer thuis konden wonen
    en jaren onbegrepen zijn gebleven net zoals ik.
    Ook is het onderstaande plan een nieuwe mogelijkheid op bezuiniging in plaats van de noodzaak van een
    professionele organisatie of instelling.

    Dit was de negende instelling waar ik op het laatste moment verbleef, ik was 8 jaar toen ik vanwege problemen het huis uit moest.
    Ik verbleef in een kinderdagverblijf toen mijn vader ernstig ziek raakte, waarna hij overleed in 2006.
    Ik was er niet bij toen mijn vader stierf en verzette me hevig tegen de barbaarse uithuisplaatsing van Stg. Jeugdzorg.
    Mijn eerste opvangplek was kindergroep ‘Antonius’ in Alkmaar, van daar uit naar “het logeerhuis” in Bergen, vervolgens ‘de Nes’ in Onderdijk waarna ik na ongeveer een jaar daarna overgeplaatst werd naar ‘de Zonnehuizen’ in Zeist….. Daarna wilde niemand me meer hebben en werd ik vervolgens opgenomen in ’Zijn Herberg’ in Friesland waar ik heel veel geleerd heb. Hier ging het ook niet goed ( mensen met een vraag vanuit het autismespectrum zijn gewoon anders). Na een jaar ging ik naar ‘De Hondsberg’ in Noord Brabant, hier heb ik twee jaar gewoond, echter zonder plezier. ‘Noorderhaven’ in Julianadorp is mijn laatste geinstituuttionaliseerde opvang. Ondertussen heb ik goed leren vechten, voor mijzelf opkomen want niet iedereen is te vertrouwen, behalve mijn familie dan en enkele vrienden.
    In dit gevecht zijn ook vaak klappen gevallen door begeleiders die niet professioneel (terugslaan) wisten te handelen.
    Doordat de instelling mij een gevaar voor mezelf en voor de samenleving vonden, is er bij de rechtbank een rechtelijke machtiging en OTS aangevraagd, dit leidde van veel verzet tot een hevig gevecht, voor mij maar ook voor de begeleiders.
    Er zitten in Nederland nog een tig aantal personen waaronder ook kinderen die zich van geen kwaad belust zijn, maar door een onveilig gevoel zich verzetten tegen een omgeving waar geen mens wil wonen / gevangen wil zitten.
    In Nederland zullen ook zeker nog meer als 10 “Brandons” zitten die vechten tegen een corrupt systeem.
    Hiervoor heb ik in samenwerking met ’s Heeren Loo een spel in elkaar gezet als demonstratie hiervoor zodat ook deze mensen een gewaardeerde plek in de samenleving mogen hebben.
    Uiteindelijk is het me gelukt om uit de klauwen van de instelling te komen en woon nu in een boerderij van Driestroom ‘op Adelaarsvleugelen’, waar ik met veel hoop, geduld en worsteling mijn leven op de rit probeer te krijgen met hoop op een nieuw begin.
    Ik ga nu beginnen mijn eigen droom na te volgen.

    Carin Broos:

    “It’s in the shelter of eachother that everything lives”

    Appèl

    Eergister, 20-11-2014 was het 25 jarig bestaan van de Rechten voor het Kind en daarom vraag ik u aandacht voor het volgende:

    Eind oktober 2010 heb ik Remco voor het eerst gezien op de Hondsberg omdat ik zijn persoonlijk begeleider zou worden. Op videobeeld want mijn collega en ik mochten hem niet als mens ontmoeten. Ook hebben wij zijn kamer gezien waar hij verbleef. Er was niets!

    Remco is 4 februari 2011 gedwongen geplaatst op Perenhout 10 van ’s Heeren Loo. Dat was de dag dat ik Remco als mens heb ontmoet en we zijn samen een weg ingeslagen tot we oktober 2013 wegens organisatorische redenen wreed uit elkaar zijn gehaald. Er werd mij belet om aan Remco uit te leggen waarom ik weg moest.

    Remco en ik hebben elkaar ontmoet en ik kon mij aansluiten bij zijn vraag: Help mij. Niet op alle gebieden want Remco is hoogbegaafd en zijn kennis van computers en netwerkomgevingen, kan ik niet volgen. Ook zijn inzichten in de hulpbronnen van onze aarde kan ik hem niet verduidelijken. Wel weet ik zeker dat er mensen zijn die hem wel daarbij kunnen helpen. Nadat ik noodgedwongen op een andere plek moest gaan werken, is Remco nog meer lijden overkomen. Nu woont hij binnen een gastoudergezin waar hij nog steeds onbegrepen is. Ik ga Remco verder helpen om zijn dromen waar te maken: Wat van u.

    Weet u wat zo mooi is aan de mens Remco: ondanks al het lijden wat hem is overkomen wil hij enkel mensen helpen, net als ik.

    Remco is vanaf zijn 18 verjaardag, dat is net iets meer dan 4 maanden, onder bewindvoering gesteld. Van zijn summiere Wajong uitkering, krijgt hij vrijwel niets. De bewindvoering kost rond de 130 euro per maand en hij moet van hen reserve opbouwen voor onvoorziene uitgaven. Remco heeft nooit enige schulden gemaakt. Hoe erg is dat?
    U kunt zijn verhaal lezen in bijgevoegd document en ter aanvulling daarvan:

    Hulpverleningsgeschiedenis van Remco, geboren 16 juli 1996:

    • Ouders werden begeleid door het autismeteam en de GV (gespecialiseerde gezinszorg).
    • Van mei 2000 tot augustus 2001 zat R op het MKD De Toverhazelaar.
    • In augustus 2003 werd de begeleiding van ouders overgenomen door Triversum.
    • In 2004 werd vader ziek en is R geplaatst op een crisisgroep van Antonius te Castricum.
    • Van januari 2005 tot maart 2007 plaatsing van R in woonvoorziening van De Waerden locatie Nes te Onderdijk (Wervershoof).
    • Van maart 2007 tot februari 2008 plaatsing van R in Zonnehuizen te Zeist.
    • Van februari 2008 tot oktober 2008 plaatsing van R in Zorgboerderij Zijn Herberg te Burgwerd Friesland.
    • Van oktober 2008 tot heden plaatsing in de Hondsberg te Oisterwijk. Daar kan hij blijven tot eind oktober 2010.
    • 4 februari 2011 gedwongen plaatsing door het zorgkantoor op Perenhout 10 (PH 10) van ’s Heeren Loo, regio LVG Noord Holland.

    Help Remco zodat er nog meer mensen als Remco geholpen kunnen worden en een waardig bestaan kunnen hebben met een waardevolle bijdrage aan de samenleving.
    Ik beroep mij op het Universele Verdrag voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties, ondertekend op 10 december 1948, zonder tegenstemmen, enkel 8 onthoudingen.
    Carin Broos

    Robin Verhage:

    Robin was altijd een goede maat en strateeg in verzet. Samen kwamen we in actie en nu zit hij gesloten. Hij is nu 22 jaar en word nog steeds regelmatig platgespoten (volledige situatie op mijn blog http://www.a4f.nu) Dit waren zijn laatste woorden voor hij onschuldig de streng bewaakte inrichting in ging vanwege psychoses:

    “ze hebben me in heerhugowaard ook een ander soort pil proberen te geven , zo dat ik alles de aankomen 2 dagen kwijt ben het bleek vooral te gaan om geheugen&verstand , op de tijd had ik het zo moeilijk daar dat ik niet eens tegen de arts wist te zeggen dat ik dan ook me wachtwoorden en alles niet meer zou weten maar gelukkig was nee zeggen heel erg makkelijk”

    Mijn demonstratie: ACT4FREEDOM, STA OP TEGEN DWANG EN LAAT DE ONSCHULDIGE MET RUST!!!

    Hierbij hoop ik op nog veel meer stemmen bij de tweede kamer en ik wens jullie heel veel succes met de actie en demonstratie.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s